เดินทาง : 5 Nov 2007

Orientation : 5-8

Host pick up : 8 Nov

nok มาหา : 9

go to Bank,Library,YMCA

tong มารับไปซื้อของ : 11

Start work : 12 Nov  ไปพิพิธภัณฑ์เด็ก

 

 อิอิ วันนี้แก่ขึ้นอีกปีแล้วสิเรา ปีนี้ขอให้เรามีความสุขตลอดทั้งปีด้วย เทอญ สาธุ

Special Thanks

แม่ พ่อ พี่ชาย ที่อยู่กับเราตลอด 23 ปี รักมากมายที่สุดในโลก

 กิ๊ฟ(ปีนี้อวยพรช้าไปหน่อยนะ),ปิ๊ก ที่ส่ง birth day card มาให้ พร้อมกับโทรข้ามประเทศมาทักทายกัน

แต่อันนี้โทรมาก่อนหนึ่งวัน สงสัยจะกลัวลืม,

มุ่ยกะ ฟี่ ที่โทรมาจาก กทม.,ตู่ ลิน กีต้าร์ อิ๋ง วุฒิ ที่เซย์ hi ผ่าน msn ,น้องพีมที่มาวุ่นวายกินเค้กซะจนเลอะบ้านไปหมด

และเพื่อนๆน้องๆ ขอบคุณทุกคนที่อวยพรกันมาจ้า

 

 

 

 

 

ตอนนี้มีเวลาให้คิดเรื่องต่างๆว่าจะเอาไงดี

มีหลายอย่างที่ไม่สามารถตัดสินใจได้

และหลายอย่างที่ตัดสินใจได้แล้ว

ต้องขอบคุณระยะเวลาที่ผ่านมาจริงๆ ทำให้เราสามารถมองทุกอย่าง

ตอนนี้เราก็ได้ทำอะไร บางอย่างไปแล้ว รอแค่ผลตอบกลับว่าจะเป็นยังไง

หวังว่าคงจะได้คำตอบที่ดีกลับมา...

จะได้เริ่มต้นอะไรใหม่ๆสักที  

และสัญญาว่าก่อนจะทำอะไรจะคิดทุกอย่างให้รอบคอบ

และขอบคุณ แม่ ที่ไม่ว่าลูกคนนี้ตัดสินใจอะไรก็สนับสนุนทุกอย่าง

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน ตอนนี้ลูกก็จะพยายามทำทุกอย่างที่แม่ต้องการ

หวังว่าคงจะได้งานที่ใกล้ๆบ้าน จะได้อยู่เป็นเพื่อนแม่นะคะ

 

 

 

 

 

 

สวัสดีคร้าบ ตอนนี้เรารู้สึกสับสนในชีวิตตัวเองอีกแล้ว

หลังจากไม่ได้เป็นแบบนี้มาหลายเดือน

ไม่รู้จะทำไงดี มีหลายอย่างที่อยากทำ แต่ทำไม่ได้

มีบางสิ่งที่น่าจะทำได้ แต่ไม่แน่ใจ  งงม่ะ

ว่าไปแล้วก็นะ ถ้าเพื่อนหรือ ใครๆคนไหนพอที่จะมีความรู้

ด้านการสมัครงานธนาคาร ว่าเค้ารับสมัครไง ตอนไหน ก็ช่วยกรุณา

แจ้งให้ทราบกันหน่อยนะ และก็พวกเรียนต่ออะไรก้ได้ที่เรียนสองปีแล้ว

ได้วุฒิที่สมัครครูได้อ่ะ นะนะ บอกกันหน่อย

ส่วนเรื่องออแพร์ของเรา ต้องไปเก็บชั่วโมงเด็กเพิ่ม เซงจิงๆ

แล้วตอนไหนมันจะเรียบร้อยวะ แต่ก็ช่างมันเถอะ เพราะเราเองตอนนี้ก็ไม่พร้อม

เหมือนกัน รอๆไปหน่อยก็ดี และก็ขอแสดงความยินดีกับออแพร์มุ่ยนะ ที่match แล้ว

อิอิ ในที่สุดก็เหลือเราคนเดียวจิงๆแล้วทีนี้ จะได้ไปมั๊ยวะ

ให้มันเป็นเรื่องของอนาคตแล้วกันเนอะ ว่ามั๊ย....

ป.ล.มีเงินสองพันไปเชียงใหม่ได้ป่าววะ ใครสนใจแพคกระเป๋า โทรหาเลยนะ/ไปอัพวาก็ได้

 

 

 

 

 

การที่เราจะคบหาหรือรู้จักใครสักคน ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ควรท่อง ควรจำไว้อยู่เสมอก็คือ “คน” เป็นสิ่งมีชีวิต ที่มีทั้งด้านบวก และด้านลบ อยู่ในนั้น อย่าตั้งใจกับคน 1 คนมากเกินไป เพราะไม่มีใครอยากเป็นต้นเหตุของความล้มเหลว อย่าคาดหวังกับ คน 1 คนมากเกินไป เพราะไม่มีใครสามารถเป็นทุกอย่าง ที่ทุกคนอยากให้เป็น อย่าให้เวลากับคน 1 คนมากเกินไป เพราะไม่ว่าใครก็อยากมีช่วงเวลาของความเป็นส่วนตัว ...คนเดียว...  ...อยากรู้จักใครสักคน ต้องหัดเรียนรู้ ไม่ใช่เปลี่ยนแปลง...

บ้านคือวิมานของเรา เคยได้ยินคำนี้มาตั้งนาน

ก้พึ่งจะได้สัมพัสก้ตอนเรียนจบนี่แหล่ะน้าได้กลับมาอยู่บ้านแบบเต็มรูปแบบ  อยู่บ้านกะพ่อแม่ แบบว่า

ไม่ต้องทำไรเลยแบบนี้ก้มีความสุขดีนะ

คิดถึงตอนเป็นเด็กมีความสุขเหลือหลาย พอโตมามันมีอะไรให้คิดมากมาย

จนลืมความสุขที่มีอยู่ใกล้ตัว คอยแต่มองหาจากคนอื่นมาตลอด

แต่ตอนนี้ไม่ต้องไปหาไกลแล้ววว แค่หันซ้าย ขวา ข้างๆเรานี่แหล่ะ

ตอนนี้เลยกลับมาเป็นเด็กอีกครั้งและ เตรียมพร้อมสำหรับการทำงานในอนาคต

 

 

 

สวัสดีปีใหม่2550 ทุกคนนะคะ

ปีนี้ ปีหมูอู๊ดๆ ก้ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนนับถือ

ดลบันดาลให้พบเจอแต่ความสุข สมหวังทุกอย่าง สาธุ

ส่วนตัวเค้าเอง ปีนี้ก้คงจะไม่ขออะไรมาก

ขอแค่ให้มีทุกคนที่เรารักอยู่กะเราเหมือนเช่นทุกวันนี้ก้เพียงพอแล้ว

ไม่วาจะพ่อแม่ พี่ เพื่อนๆทุกคน แม้ว่าจะต้องห่างกันไปบ้าง

แต่ก้คงไม่ถึงกับห่างกันไปเลยนะ

ไปไหนมาไหน ก้ติดต่อกันบ้าง เค้ารักทุกคนนะ

      pung-pung

เพลงวันปีใหม่ (เพลงพรปีใหม่ เพลงพระราชนิพนธ์ในหลวง)

ทำนอง: พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดช

คำร้อง: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ


สวัสดีวันปีใหม่พา ให้บรรดาเราท่านรื่นรมย์

ฤกษ์ยามดีเปรมปรีดิ์ชื่นชม ต่างสุขสมนิยมยินดี

ข้าวิงวอนขอพรจากฟ้า ให้บรรดาปวงท่านสุขศรี

โปรดประทานพรโดยปรานี ให้ชาวไทยล้วนมีโชคชัย

ให้บรรดาปวงท่านสุขสันต์ ทุกวันทุกคืนชื่นชมให้สมฤทัย

ให้รุ่งเรืองในวันปีใหม่ ผองชาวไทยจงสวัสดี

ตลอดปีจงมีสุขใจ ตลอดไปนับแต่บัดนี้

ให้สิ้นทุกข์สุขเกษมเปรมปรีดิ์ สวัสดีวันปีใหม่เทอญ

ไม่ว่าจะสิ่งใด เนิ่นนานไปก็แปรเปลี่ยน สักวัน
เคยวิ่งตามความฝัน แต่บางครั้งก็ต้องหยุด แค่นั้น
เมื่อก่อนเคยรัก เคยผูกพัน
แต่มาวันนี้ มันเป็นเพียง คนเคยได้รู้จักกัน

วันนี้มีสุขใจ แต่ต่อไปสักวันคง วุ่นวาย
ถ้าความทุกข์ทนจางหาย อาจจะมองเห็นความสุข อีกครั้ง
จึงทำให้ฉัน ได้เข้าใจ
ทุกสิ่งเปลี่ยนผันสักเท่าไร ฉันจะก้าวเดินต่อไป

อย่าลืมเรื่องราว ที่ผ่าน ที่เคยได้เจ็บช้ำ
ยังมีเรื่องราว ที่ดี ที่เคยได้จดจำ
เก็บคืนและวัน ที่ผ่าน ที่เคยได้ปวดร้าว
ยังมีเรื่องราว ที่ดี ที่รอให้จดจำ

วันที่ทำผิดไป อาจเจอใครที่เข้าใจ สักคน
ในความมืดมนสับสน อาจเจอคนที่จริงใจ ไม่ยากนัก
จึงทำให้ฉัน ได้มั่นใจ
ทุกสิ่งเปลี่ยนผันสักเท่าไร ฉันจะก้าวเดินต่อไป

อย่าลืมเรื่องราว ที่ผ่าน ที่เคยได้เจ็บช้ำ
ยังมีเรื่องราว ที่ดี ที่เคยได้จดจำ
เก็บคืนและวัน ที่ผ่าน ที่เคยได้ปวดร้าว
ยังมีเรื่องราว ที่ดี ที่รอให้จดจำ

ใน ความมืดมิดยังมี ดวงดาว
และแดดยามเช้าพาให้เรา ก้าวไป

วันนี้เป็นวันแห่งความสุขของเราอีกวัน

เรียนมาก้ตั้งนาน ถือว่าวันนี้เป็นวันแห่งความประสบผลสำเร็จเลยก็ว่าได้

ตอนเช้า ตื่นมาแต่งหน้าทำผมกะตั้งแต่ตีสี่ พร้อมกะเพื่อนๆอีกหลายคน

(ขอบคุณพี่ชายที่มาคอยขับรถให้ตั้งแต่วันซ้อมจนถึงวันนี้)

แต่งเสร็จก้มาถ่ายรูปที่หอกาญ อันนี้ต้องขอบใจเพื่อนที่แสนดีของเรา กิ๊ฟ**

ที่เป็นผู้ดูแลในด้านของการเก็บภาพประทับใจ ซึ่งก้ต้องตื่นเช้ามาถ่ายให้เราหลายวันแล้ว

ขอบคุณหลายๆเด้อ แล้ะก้ช่อดอกไม้ถูกใจมากจ้า

ขอบคุง  หญิงเล็ก สำหรับตุ๊กตาหมี

ทิว อู๊ดดี้ เจ๊โหน่ง เหมียว กิ๊ฟรุ ขวัญชัย อิ๋ง น้องฝน วุฒิ สำหรับของขวัญวันรับปริญญา

และคำอวยพรของเพื่อนๆทุกคนที่ถึงแม้มาไม่ได้ แต่ก้โทรมาอวยพรกัน

รวมถึงน้องๆสายรหัสทุกคน ที่รวมตัวกันมารอถ่ายรูปตั้งแต่เช้า

ที่สำคํญสุด คือ พ่อกะแม่ ที่ทำให้ลูกคนนี้ประสบความสำเร็จจนถึงทุกวันนี้

แม้วันนี้จะต่างกับวันวานมากมาย เพราะเราจะไม่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักศึกษาอีกแล้ว แตเราก้จะเป็นบัณฑิตที่ดีต่อไป

ขอขอบคุณทุกคนอีกครั้งที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งที่ยิ่งใหญ่เหลือเกินของชิวิตเรานะ

 

 

ตั้งแต่ทำงานก็พึ่งจะได้กลับบ้าน กลับไปได้สามวัน มันเหมือนหายเหนื่อย

ได้กลับไปเห็นหน้าพ่อ แม่ พี่ชาย ป้า

มันทำให้เรามีแรงขึ้นเยอะ หายเหนื่อยและก้พร้อมที่จะทำงาน

กลับมาก้นอนกะกิ๊ฟ (thank for your bed)วันหลังจะไปนอนด้วยอีก อิอิ

ใกล้จะรับปริญญาแล้วนะ เพื่อนๆเค้ารับกันวันที่ 18ธันวา นะ อย่าลืมมากันหล่ะ

6/4 ใครที่ติดต่อกันได้ก้บอกต่อกันนะ เค้าอุตส่าจะได้รับเป็นคนแรกของห้องนา

ถ้าใครว่างก้มา หรือจะมาวันที่ 17ก้ได้ มาถ่ายรูปกัน

เพราะว่าได้ตากล้องสุดสวยมาคอยถ่ายให้ มืออาชีพมากๆๆๆๆๆ

เจอกันนะ

 

 

 

ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเอง โตเป็นผู้ใหญ่เลย

จนถึงทุกวันนี้ที่ต้องทำงานแล้ว ถึงได้รู้ว่าเราไม่ใช่เด็กๆอีกต่อไปแล้ว

มีอะไรๆต่างๆมากมายที่เราจะต้องรับผิดชอบ จะทำอะไรตามใจ ไม่ได้อีกแล้ว

เรายังจำวันที่พ่อไปส่งเราตอนไปโรงเรียนวันแรกได้ดีจนเหมือนกับมันพึ่งเกิด

ตอนนั้นจำได้ว่าน่าจะเป็นตอนอนุบาล พอพ่อไปส่งที่ห้องเสร็จ

เราก็เดินตามกลับมาที่บ้านด้วยเลย โดยที่พ่อก็ไม่ได้ว่าอะไรสักคำ

แต่วันนี้เราจะทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว

วันที่พ่อกะแม่มาส่งเราก่อนที่จะทำงาน เราก็อยากจะกลับไปด้วยนะ

เราไม่ชอบความรู้สึกว่าถูกทิ้งแบบนี้เลยอ่ะ แต่ตอนนี้เราไม่ใช่เด็กแล้ว

จะทำแบบนั้นอีกไม่ได้แล้ว ไม่อยากให้ท่านต้องเป็นห่วงเรามากเกินไป

แต่ก็ดีที่ได้งานใกล้บ้านนี่แหล่ะ มันก็เหมือนเดิมที่เคยเป็นมา

วันหยุดก็กลับบ้านได้ ก็ถือว่าใกล้ๆ ตอนนี้คิดถึงพ่อกะแม่มากเลย

อยากกลับบ้านมาก *รักแม่กะพ่อมากที่สุดในโลก

ปักเป้า

 

  ในที่สุดวันนี้ก้มาถึงแล้วนะ ความพยายามของเราสามปีครึ่ง กำลังจะเป็นจริงแล้ว

ตอนนี้เราก็คือ ว่าที่บัณฑิตใหม่แล้วนะ หลังจากที่สอบเสร็จมาตั้งแต่วันที่ 6 ต.ค.

เหนื่อยอ่านหนังสือมานาน มันรู้สึกโล่งทุกอย่าง  ปลดปล่อยตัวเองซะที

 แต่พอคิดว่าชีวิตการเป็นนักศึกษาของเราก็กำลังจะจบแล้วมันก็อดที่จะใจหายไม่ได้

มันคิดถึงนะ สามปีกว่าที่เราใช้ชีวิตใน มอขอ มันบอกไม่ถูกว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง

แต่ก็เชื่อว่าเพื่อนๆที่จะจบก็คงรู้สึกเหมือนกัน เราเกลียดการจากลามาก แต่ในชีวิตมันต้องเจออยู่เป็นประจำ

เราจะเก็บความทรงจำในมหาวิทยาลัยขอนแก่น จะเก็บไว้ในใจ ทุกที่ ทุกความรู้สึกที่ได้เกิดขึ้นกับเรา

เพื่อนๆทุกคนที่ร่วมสุข ร่วมเศร้ากันมา งานทุกงานที่เราทำด้วยกัน หลังมอ โรงชาย คอมเพล็กซ์ เจ๊พร

ยูเซนเตอร์ หอ 4 สนามกีฬา สถานที่ต่างๆที่เราได้แวะเวียนไปมา และที่สำคัญคณะวิทยาการจัดการ ที่เราอาศัยร่มเงาเรียนมาตลอด

ทั้งเรียน เล่น โดดบ้าง การสอบที่แสนโหดต้องเขียนสมุดทั้งเล่ม(ไม่ชอบที่สุดเลยอ่ะ)

 ชุดนักศึกษา ที่เราชอบแต่งแบบไม่ถูกระเบียบ แต่รู้มั๊ยวันที่สอบวันสุดท้ายน่ะ แต่งซะเรียบร้อยเลยแหล่ะ

และก็ใส่ซะจนเย็นเลย อิอิ พึ่งจะมาเรียบร้อยเอาตอนนี้ จะมีประโยชน์ไรมั๊ยน่อ

            รักมหาวิทยาลัยขอนแก่น

 

 

เมื่อมีน้ำตา ไม่ได้หมายความว่าเราอ่อนแอ

คนเรา

อย่าพยายามกักเก็บน้ำตา..

ถ้ารู้ว่ามันเกินจะกั้นไว้ได้

ไม่มีใครเกิดมาแล้วไม่เคยร้องไห้

แม้กระทั่งวันแรกที่ลืมตาดูโลก

ก็ต่างร้องไห้ด้วยกันหมดทั้งนั้น จิงมั๊ย?

เมื่อมี..

น้ำตา..นั่นไม่ได้หมายความว่าอ่อนแอ

แต่ บางทีอะไรที่มันมากเกินกว่าไป เกินกว่าที่จะรับไว้

ก็จำเป็นที่ต้องระบายออกมาบ้าง

ดีใจมาก....เสียใจมาก....ตื้นตันมาก....

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เราเสียน้ำตาได้ทั้งนั้น

เพียงแต่อย่าฝืนตัวเอง ต้องยอมรับความรู้สึกของตัวเอง

อย่าปิดกั้นความอ่อนแอ..ของตัวเอง

ถ้าอยากร้องไห้...ก็ร้องซะให้หายอึดอัด

ร้องไห้..ไม่ใช่เรื่องที่น่าอาย

เรากล้าที่จะร้อง คือ คนที่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง

ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็น...

เพราะคนที่เสียใจแล้วไม่ร้องไห้ ไม่ระบายออกมา

นานๆไปอาจจะทำให้มีความเศร้าอยู่ลึกๆ

แล้วเลือกที่จะระบาบออกมาไม่ดีกว่าหรือ

อย่าพยายามอดกลั้น ที่จะร้องไห้

ปล่อยให้น้ำตา ไหลออกจนกว่าจะสบายใจและเมื่อน้ำตาเหือดแห้งไป

    เราจะได้ความเข้มแข็งกลับมาให้ตัวเรา